अखेरचा दिवस

 जेव्हा त्याने ती रूम घेतली त्यावेळी अनेकांनी त्याला वेड्यात काढलं होतं. पगार 15 हजार आणि रूम भाडं 4 हजार, 'अरे मग तू सेव्हिंग कधी करणार ' असं एका लांबच्या काकानं कळकळीने विचारल्यावर तो विचारात पडला खरा. पण जेव्हा त्याने रूमवर स्वतःच्या हाताने आईने घेऊन दिलेल्या शेगडीवर पहिल्यांदा स्वतःच्या हाताचा चहा करून घेतला तेव्हा त्या चहा पिण्यात तो सगळ्या चिंता हरवून गेला. त्यानं खूप विचार करून रूममेट्स बरोबर राहण्याऐवजी स्वतः एकटं रहाणं पसंत केलं होतं.कारण ही तसंच होतं. लहानपणापासून तो पुस्तकांच्या सहवासात वाढला होता त्यामुळं त्याने फारसे असे मित्र जोडले नव्हतेच. म्हणूनच आई, तो आणि त्याची पुस्तकं एवढंच त्याचं विश्व होतं म्हणूनच एकटं राहून त्याला त्याची स्वतःची स्पेस जपायची होती.

बरोबर 2 वर्षं 4 महिने आणि 16 दिवस तो त्या रूम वर राहिला. रुम म्हणजे ते एक 3 खोल्यांचं आऊटहाऊस होतं.साताऱ्याच्या हार्टमध्ये असलेल्या सदरबाजारातल्या एका टोकाला शेवटच्या बंगल्यातले ते आऊटहाऊस फार भारी होतं.
एका टोकाला असल्यामुळे तिथं कोणीही रहायला यायला तयार होत नसे. त्या लोकांना तो हसायचा.ह्या आऊटहाऊसने त्याला जे दिलं ते त्याला आजपर्यंत मिळालं नव्हतं. घरी कुणी नसताना मिळायची तशी निरव शांतता त्याला तिथे मिळायची. आजूबाजूला बरेचसे बंगलेच असल्यामुळे गोंधळ,गोंगाट ह्याच्याशी त्याचा लांबलांबचा संबध नव्हता.
शिवाय मालकिणीची पण काही कटकट नव्हती.दर महिन्याच्या 5 तारखेला भाडं देण्याव्यतिरिक्त त्यांचा जास्त काही संबंध आलाच नाही.एरव्ही वैताग वाटणारा साताऱ्यातला पाऊस ह्या आऊटहाऊस मध्ये केवढाया सुखकारक वाटायचा. त्या अशोकाच्या झाडावरून पाणी सरळ वाहून लॉन मध्ये यायचं.तेव्हा त्या आभाळी वातावरणात बिअरचे घोट घेत वपुंची पुस्तकं वाचायला त्याला जाम भारी वाटायचं.शेजारीच बाल्कनीत आपल्या वेड्या पोराला गोष्ट वाचुन दाखवत असलेला बाप त्याला दिसायचा.त्याने वेड्या पोराच्या हौसेखातर गॅलरीत तसंच राहू दिलेलं सुगरणीचं घरटं कसलं भारी होतं.कित्येकदा त्या पावसात त्याला हा हातातला ग्लास उंचावून दाखवायचा. तो नुसतं हात वर करून हसायचा.त्या बापाच्या दृष्टीने हा पाऊस सुंदर नव्हताच.

आज तो तिथून निघत होता.
समोरच्या BMW वाल्या अतिश्रीमंत माणसाविषयी असलेला त्याचा राग कुठल्या कुठे पळाला होता.खरंच शेवटचा दिवस माणसाला काय काय पहायला लावतो.त्याची ती ब्लॅक कलरच्या क्वाड्रॅनगल वेस्पावरून बॅडमिंटन खेळायला जाणारी त्याची मुलगी त्याला रोज दिसायची.आज ती हसून गेली..
शेजारील बंगल्यातला बाप आपल्या वेड्या पोराला फिरवून घरी नेत होता. काय काय मिस करू आपण इथलं ? ह्या विचाराने त्याच्या मनात काहूर माजलं होतं. त्याच अवस्थेत तो नेहमीच्या उडपी हॉटेलात नाश्ता करायला गेला. चहा पिऊन झाल्यावर त्याचा हात नेहमीप्रमाणे पाकिटात जाताच 'आज राहुद्या' असं  नेहमी पोरांच्या अंगावर खेकसणारा उडपी हॉटेल मालक प्रेमानं म्हणाला.

सामानाची बांधाबांध जवळजवळ सर्व करून झाली होती.बाटल्या मात्र त्याने मागच्या रूमवर ठेवल्या होत्या म्हणून ती प्रथा जपायला तो त्या इथेही तो ठेवूनच जात होता. भाड्याचे थोडे पैसे आणि डिपॉझिट घ्यायला तो मालकीणबाईंकडे गेला.मालकीण बाई हसू चेहऱ्यावर ठेऊन म्हणाल्या ' वेळ मिळाला तर येऊन  जा पुन्हा कधीतरी भेटायला ' हा ही औपचारिकतेपुरतं 'हो' म्हणाला. त्यातला अर्थशून्य फोलपणा दोघांनाही कळाला होता.
सामान बाहेर काढून खोली लॉक करून तो रिक्षा बोलवायला गेला.रिक्षा आली तोवर पाऊस सुरू झाला होता..भिजत-गळत
त्याने सामान रिक्षात भरलं आणि रिक्षात बसला.
रिक्षावाल्याला म्हणाला 'काय वैताग आहे ना साताऱ्याचा पाऊस ! रिक्षावाला मागे वळला आणि मान डोलवुन  हो म्हणाला. तो गेला तसा तसा पाऊस वाढत गेला.. सकाळी वेड्या पोरानं गॅलरीत पाहिलं तेव्हा
पावसाच्या माऱ्याने त्या गॅलरीला लटकून असणारं ते सुगरणीचं घरटं गळून पडलं होतं..


Main theme   - Amol U .
Writing  - Gourish D.